«مقایسه دو وداع»
امروز خدا یار شد و توفیق شرکت در نماز بر پیکر رهبر شهید حاصل گردید.حضور مردم از اقصاء نقاط کشور طنین وحدت ملی را نوید می‌داد،نمونه این حضور مردمی را در عرض جغرافیا و طول تاریخ قابل مشاهده نیست .
در جشن پنجاهمین سالگرد پیروزی متّفقین در جنگ جهانی دوم که در مسکو با حضور ریس جمهور پنجاه کشور برگزار شد چنین جمعیّتی را مشاهده نکردم ، فقط می‌توان این حضور مردمی را با مراسم وداع با امام راحل مقایسه کرد که تفاوت های ذیل را داشت:
۱-وداع با امام راحل و بنیان گذار جمهوری اسلامی کاملا مردمی و به دور از توصیه‌های حکومتی بود و مردم خودجوش از پیکر پاک او بازدید و مراسم وداع را برگزار کردند ولی در این مراسم وداع ،حاکمیّت دخالت مستقیم داشت و تبلیغات شدید برای شرکت در این مراسم کاملاً مشهود بود.
۲-هزینۀ هنگفت پذیرایی از مردم در ابن شرایط تورُّم و گرانی ارزاق عمومی شامل ۱۲هزار تُن کالاهای اساسی ۳ هزار تُن برنج و ۲هزار تُن روغن و ۴هزار تُن گوشت و مرغ منجمد عامل بدنام کردن این مراسم مقدّس شد. در صورتی که در مراسم خاکسپاری امام راحل در مسافت طولانی پیاده‌روی تا بهشت زهرا یک بطری آب داده نمی‌شد، به طوری که حضور عاشقان با خانواده در این مسیر طولانی پیاده‌روی بسیار سخت و دشوار بود!
۳-این مراسم مردمی می‌توانست عامل وحدت همۀ انقلابیون از جناح‌های مختلف باشد، ولی متاسّفانه در صف اول جای مردانی بزرگ مثل آقایان :حسن خمینی ،روحانی ،خاتمی،کروبی ،ناطق نوری، محقّق داماد،هادی خامنه‌ای ،هادی غفّاری،میرحسین موسوی ،جهانگیری،ظریف،خانواده مرحوم هاشمی رفسنجانی و …خالی بود و شاید با انتخاب آیات و اشعار گزینشی توسّط مدّاحان مانع حضور آن‌ها شدند!
۴-هر دو مراسم وداع مردم با دو رهبر ایران، پس از یک جنگ خانمان‌سوز هشت ساله با عراق در آن زمان و تجاوز آمریکا-اسراییل در این زمان انجام شد و به نوعی آن مراسم مانوری در مقابل دشمن وقت بود .به همین علّت صدّام که گفته بود تصمیم حمله مجدّد به ایران رادارد و با مشاهدۀ آن بدرقۀ مردمی از حملۀ مجدّد به ایران منصرف و به کویت حمله کرد که این اشتباه بزرگ موجب سقوط مفتضحانه او شد،لذا احتمال دارد حضور مردمی امروز مردم ایران موجب لطمۀ شدید به دشمنان داخلی و خارجی کشور شود.
همه می‌دانند بزرگ‌ترین عامل حفظ هر کشوری در مقابل دشمن ،وحدت ملّی است ،ای‌کاش حاکمان با حُسن استفاده از شهادت رهبری،موانع و موارد اختلاف بین مردم حذف و از رهبر شهید درس می‌گرفتند که با اظهار علاقه به خواندن سرود «ای ایران» وحدت ملّی را مورد توجّه قرار داد تا دشمن از تفرقۀ ملّی سوء استفاده نکند!
ای‌کاش حاکمیّت با طلیعه قراردادن آیات آخر سورۀ بقره(آمَنَ الرَّسول)که در شعر مولانا مستتر است، وحدت ملّی را بر منافع سیاسی ترجیح می‌دادند و دشمن را از چشم طمع به این آب و خاک مایوس می‌کردند:
مومنان معدود لیک ایمان یکی
جسمشان معدود لیک جان‌ها یکی
جان گرگان و سگان هریک جداست
متحد جان‌های شیران خداست
(ف-امی۱۴۰۵/۴/۱۴)