ده درس مهم از نظام سیاسی سویس
اتحادیه مردم افغانستان در بلجیم
ده درس مهم از نظام سیاسی سویس برای مردم افغانستان
.................................................................
ده درس مهمی که می توان درباره ساختن سیستم یا نظام سیاسی افغانستان از کشور سوئیس یاد گرفت این هاست:
کشور سوئیس در بی طرفی خود مشهور جهان است و همچنان در امانت داری و تطبیق قوانین و بشردوستی خود، و همچنان در حل مشکلات چند فرهنگی، چند نژادی، چند زبانی، چند قومی و چند حزبی و چند منطقوی کشور خود نام دارند.
در مورد دموکراسی مستقیم و غیر مستقیم و معروف سویس سوال دارید؟ مطمئن نیستید که سویس مشکلات چند فرهنگی، چند زبانی و چند نژادی و چند مذهبی خود را چگونه حل کرد و نمی داند که رئیس جمهور سوئیس چگونه انتخاب می شود؟ پس این مقاله را بخوانید تا بسیاری از سوالات شما حل شود.
1. نظام سویس کنفدراسیون است
......................................
سوئیس یک ایالت فدرال است که شامل 26 کانتون (ولایت) مختلف است که تصمیم گرفته اند وارد یک اتحاد شوند. این زمانی آغاز شد که کانتون های اروی، شویز و یونتر والدن موافقت کردند که در 1 آگوست 1291 در ناحیه Rütli در دریاچه لوسرن متحد شوند، رویدادی که همه ساله در روز ملی سوئیس برگزار می شود.
کنفدراسیون به عنوان نظام سیاسی سویس در طول قرن ها رشد کرد تا مرزهای کنونی آن در سال 1815 شکل گرفت. قانون اساسی فدرال در سال 1848 ایجاد شد، مجلس فدرال را تأسیس کرد و قدرت های خاصی را در اختیار آن داشت.
2. سه سطح دولت وجود دارد
......................................
سیستم فدرال به این معنی است که قدرت بین دولت فدرال، دولت های کانتون (ولایتی) و بیش از 2000 کمون (ولسوالی یا قریه یا گروه های قومی منطقوی) کشور به اشتراک گذاشته شده است.
دولت فدرال سیاست هایی کلی کشور را که شامل دفاع، جاده های ملی در سطح کشور، انرژی و روابط خارجی اند، را اداره می کند و همین مسئولیت ها را به عهده دارد.
کانتون ها (ولایات) دولت، قوانین، دادگاه (محکمه) ها و قانون اساسی خاص خود شان را دارند، اما نباید با قانون اساسی فدرال در تضاد باشند. برخی از حوزه هایی که در آن ها سیاست های منطقوی خاص خود را دیکته می کنند عبارتند از آموزش و پرورش، مراقبت های بهداشتی (صحت) و امور فرهنگی.
کمون (ولسوالی یا ناحیه) ها عمدتا توسط مجامع عمومی اداره می شوند و مسئولیت های شان شامل برنامه ریزی محلی، رفاه اجتماعی و مکتب ها می باشد.
3. دو مجلس فدرال وجود دارد
...................................
قوانین فدرال توسط پارلمان ایجاد می شود که شامل دو اتاق یا دو مجلس است که اعضای آن هر چهار سال یک بار توسط مردم سوئیس انتخاب می شوند.
مجلس نمایندگان یا شورای ملی، نشان دهنده جمعیت سوئیس به طور کلی و شامل 200 نماینده مجلس است. مجلس سنا، شورای ایالت ها یا سنا، نماینده کانتون (ولایت) ها و 46 سناتور است - هر کانتون دارای دو نماینده است .
هر دو مجلس دارای قدرت های مشابه هستند. با هم، آن ها به عنوان مجلس فدرال شناخته می شوند که بالاترین مقام دولتی انتخاب شده در سرزمین است.
4. دولت توسط مجلس انتخاب می شود، نه مردم
.......................................................
هیئت رهبری دولت (رئیس جمهوران سویس که هفت نفر از هفت قوم و هفت فرهنگ جداگانه هستند)، که قوانینی را که توسط پارلمان تصویب شده است، باید تطبیق کنند به نام شورای فدرال نامیده می شود. هر یک از هفت رئیس جمهور که رئیس یک ایالت فدرال نیز می باشد، اداره یکی از ادارات دولتی یا وزارتخانه ها را نیز به عهده دارد و برای مدت چهار سال انتخاب می شوند.
بر خلاف بسیاری از کشورهای دیگر، اعضای شورای فدرال توسط مردم سوئیس انتخاب نمی شوند بلکه توسط مجمع فدرال انتخاب می شوند. پارلمان همچنین والی های هر ولایت، دادستان کل (رئیس قوه قضائیه) و قضات دیوان عالی کشور و دادگاه (محکمه) های اول را انتخاب می کند.
5. رئیس جمهور سوئیس توسط مردم انتخاب نمی شود
.............................................................
از آنجایی که پارلمان دولت را انتخاب می کند، رئیس جمهور سوئیس نیز از 7 عضو شورای دولتی انتخاب می شود. او فقط برای یک سال خدمت می کند و قدرت بیشتری از همتایان خود ندارد، اما "اولین در میان مقام های معادل" خوانده می شود. او حق ندارد هیچ چیزی را بدون مشورت و رضایت شش نفر دیگر امضا کند. او فقط می تواند در جلسات رسمی از کشور نمایندگی کند و به عنوان رئیس جمهور جلسات شورای فدرال را برگزار کند و در صورت لزوم دارای وظایف ویژه ای برای نمایندگی از سوئیس است.
6. فقط شهروندان سوئیس می توانند در سطح فدرال رای دهند
......................................................................
هر شهروند سوئیس بالای 18 سال ممکن است در انتخابات پارلمانی و رفراندم رای دهد. در حالی که مردان در سال 1848 حق رأی دادن را داشتند، زنان تنها در سال 1971 در سطح فدرال رأی گرفتند و یک کانتونی برای صدور رای دادن تنها کانون جواز داده شده برای زنان تا سال 1991 بود.
مهاجران خارجی بدون شهروندی سوئیس مجاز به رأی دادن در سطح فدرال نیستند در حالی که مدت ها در کشور بوده اند، اما برخی از کانتون ها و کمون ها اجازه می دهند آن ها در مورد مسائل محلی رای دهند. شهروندان سوئیس در خارج از کشور ممکن است در انتخابات مجلس سوئیس رای دهند.
7. سیستم های رای گیری متفاوت است
.............................................
نمایندگان مجلس نمایندگان به شورای ملی بر اساس قوانین کشور انتخاب می شوند. با این حال، قواعد انتخابات شورای ایالات بین کانتون ها متفاوت است، اما بیشترین - اما نه همه - به نفع نظام بیشترین رای در یک بار رای داده اند.
انتخابات عمدتا توسط رای مخفی برگزار می شود، به غیر از یک ایالت در که در آن مردم برای نشان دادن دستان خود در یک جلسه سنتی سازمان یافته به اصطلاح یا مجمع مردم به نمایندگان شورای خود رای می دهند.
8. قانونگذاری یک روند طولانی است
.............................................
مجلس برای چهار جلسه سه هفته ای در سال، در ماه های مارچ، جون، سپتمبر و دسمبر ملاقات می کنند. پیش نویس قوانین تا سه بار توسط هر اتاق بحث می شود، با مسائل پشت و رو با پشت سر گذاشتن مراحل جر و بحث بین آن ها و همچنان بر رسی قوانین از نظر حقوقی که باید انجام شود، تا زمانی که آن ها به توافق برسند.
اما حتی این بدان معنی نیست که قانون ضرورتاً به زور به اجرا درآید، و این به این دلیل است که ...
9. این یک دموکراسی مستقیم است
..........................................
به طور مشهود، مردم سوئیس نقش مهمی در چگونگی اجرای قوانین این کشور دارند که از طریق برگزاری رفراندوم فدرال و کانتون، چهار بار در سال برگزار می شود.
این سیستم در سال 1874 معرفی شد و این سیستم نیاز به اصلاح قانون اساسی برای مردم در یک رفراندوم دارد. برای گذراندن آن نیاز به اکثریت دوگانه - یعنی رضایت اکثریت مردم و اکثریت کانتون هاست.
این سیستم به این معنی است که دولت گاهی اوقات در تصویب قانون مشکل دارد، مانند شکست دولت در رفراندوم در یک اصلاحات عمده مالیاتی اخیر.
10. اعضای عمومی می توانند رفراندوم را راه اندازی کنند
.....................................................................
هر شهروند سوئیس می تواند یک رفراندوم اختیاری برای برگزاری یک قانون جدید یا اصلاحیه درخواست کند. برای انجام این کار آن ها باید ظرف 100 روز جمع آوری 50000 امضا داشته باشند. اگر رفراندوم پیش برود، قانون جدید با اکثریت ساده یا پذیرفته می شود یا رد می شود.
از سال 1891 میلادی بدین سو شهروندان می توانند از طریق برگزاری همه پرسی به قانون اساسی تقاضای تغییر دهند. این باید توسط یک گروه از حداقل هفت شهروند راه اندازی شود، و پس از آن باید توسط 100000 امضا در مدت 18 ماه حمایت شود تا آن را به یک رفراندوم برساند. اکثریت دو نفره مردم و کانتون ها برای انتقال آن لازم است.