پیام کرونا
پیام کرونا
چین با تکنولوژی خیرهکننده و حکومت منسجم و متشکل و تقریباً عاری از فسادش، ویروس را شکست داد و آن بزرگ ترین جمعیت جهان را (یک میلیارد و سیصد و هشتادمیلیون انسان را) از دست کرونا تقریباً خلاص کرد.
ولی ما ملت و دولت و حکومتی پرادّعا که هر صبحمان با رجزخوانی برای جهان شروع میشود، اکنون به وسیلهی این ویروس میکروسکپی چنان به بازی گرفته شدهایم که دستوپایمان را گم کردهایم. مسئولینمان پرتوپلا میگویند و جامعهمان نگران است. ویروس دارد برای ما نصیحهالملوک امام محمد غزالی طوسی و اخلاق ناصری خواجه نصیرالدین طوسی را تدریس میکند.
او به ما میگوید اگر میخواهید زنده بمانید باید عاقل باشید. باید با جهان بسازید (قدرت تطابق داشته باشید) باید اولویتهای زندگیتان را درست تعیین کنید. باید اخلاق درست داشته باشید. ملتی که ماسک احتکار کند ملت بدبختی است. باید آیندهنگر باشید. ملتی که 1500 پزشک آن فقط در یک سال و فقط به یک کشور مهاجرت کرده است، در چنین روزهای سخت بیچاره خواهد بود. کرونا میگوید باید ثروتمند باشید که اگر این ویروس شما را از پای درنیاورد ویروس جهشیافتهی بعدی این کار را خواهد کرد.
کرونا میگوید وقتی به این یا آن کشور موشک بیندازید و دست به یقه بشوید و جهان را از دید جنگ و دشمنی نگاه کنید و سیاستتان را به دست مدیران نالایق بسپارید در مواقع مریضی، سیاستمداران توانی ندارند تا رغبت دیگر کشورها را به نفع شما برانگیزانند. همسایگان مرزهایشان را به رویتان میبندند که دچار عفونت نشوند. دست شما را میگیرند و از هواپیمایشان بیرون میاندازند. نگاه نمیکنند که شما فرزند کوروش یا داریوش کبیر هخامنشی هستید و به کشور آن ها کمک کردهاید که از شر داعش نجات یابند. کرونا میگوید هرچقدر پرچم کشور دیگری را آتش بزنید و لگدمال کنید اما عاقبت ممکن است واکسن و داروی همان کشور نجاتتان دهد. کرونا خرافهگرایان را حذف میکند. عاقبت، راه نجات همان کارهایی است که هاریسون نوشته است همان کتابی که اخیرا یک آدم ابله در ایران آن را آتش زد. آن ویروس کار ندارد که شما در سینما به تماشای فیلم نشستهاید یا در مصلی به اقامهی نماز ایستادهاید. دست به دستگیرهی اتوبوس گرفتهاید یا به ضریح حضرت معصومه دخیل بستهاید هردو در چشم ویروس یکی است.
پیام کرونا نه به ما بلکه به همهی دولت ها و ملت ها این است:
کسانی که اصول علم پیشگیری را رعایت نکنند محکوم به نابودیاند. جامعهای که علمی اداره نشود محکوم به شکست است. جامعهای که اخلاقش تباه شده محکوم به فروپاشی است. جامعهای که دستاندرکارانش نالایق و حکومتش ناکارآمد و اقتصادش فقیر و مردمش تحت استرس مداوم باشند، محکوم به حذف از روی زمین است.
🙏آرزوی اندیشه