📗چرا انفجار جمعیتی دهه ۶۰ به رشد ازدواج و باروری در دهه ۹۰ منجر نشد؟

🔹انفجار جمعیّتی اواخر دهه۱۳۵۰ تا اوایل دهه۱۳۷۰، نسل پرجمعیتی را وارد سن کار و ازدواج کرد.

🔹انتظار می‌رفت با ورود این نسل به سن اشتغال و ازدواج، تولید ناخالص داخلی، شمار ازدواج‌ها و میزان فرزندآوری نیز رشد قابل‌توجّهی را تجربه کند.

🔹اما داده‌های مرکز آمار نشان می‌دهد ازدواج‌ها از ۸۷۵ هزار مورد در سال ۱۳۹۰ به کمتر از ۴۳۲ هزار مورد در سال ۱۴۰۴ کاهش یافته و نرخ باروری به زیر سطح جایگزینی رسیده است.

🔹کارشناسان معتقدند حضور جمعیت زیاد در سن ازدواج، صرفاً «ظرفیت بالقوّه» است و بدون بسترسازی، به «واقعیت» تبدیل نمی‌شود. ریشه‌های این تناقض در دو دسته عوامل اقتصادی و فرهنگی نهفته است:

۱. عوامل اقتصادی: نااطمینانی از آینده، بیکاری، عدم ثبات شغلی، کاهش قدرت خرید و افزایش سرسام‌آور هزینه‌های مسکن که تشکیل خانواده را به تعویق انداخته و موجب گسترش تجرّد قطعی و افزایش سنِّ ازدواج شده است.

۲. عوامل فرهنگی: افزایش سطح تحصیلات، شهرنشینی، تغییر سبک زندگی، ترویج فردگرایی و دگرگونی در نگرش‌ها به نهاد ازدواج و فرزندآوری.

🔹پنجرۀ جمعیّتی تنها زمانی به فرصتی برای رشد اقتصادی و جمعیتی تبدیل می‌شود که با ثبات اقتصادی، ایجاد شغل و همسویی تحوّلات فرهنگی همراه باشد. در غیر این صورت، این پتانسیل نه تنها محقّق نمی‌شود، بلکه به فرصت‌سوزی می‌انجامد.
دنیای اقتصاد

‌#سلام_خبر_صدای_ایران_پیروز
💬 [بله](https://ble.ir/SNews_ch): 🗞 [تلگرام](https://t.me/salamnewsch): 📖 [روبیکا](http://Rubika.ir/salamkhabar99)