نقد و پیشنهاد من به انجمن علمی مطالعات صلح ایران

با سلام و سپاس و عرض ادب و احترام خدمت حضرت استاد دکتر منصورنژاد

هیچ ایده و آرمان مردمی بدون مشارکت همۀ لایه‌های اجتماعی مردم در بستر جامعه ریشه نمی‌کند و به برگ و بار نمی‌نشیند. وجود احزاب و تشکُّل‌ها و سمن‌ها،نماد تبلور اراده مردم در اداره امور کشور است.ولی متاسّفانه هنوز فرهنگ تحزّب در جامعۀ ما نهادینه نشده و نهال آن ،ریشه نکرده است.
انجمن علمی مطالعات صلح و در افق کوچک‌تری گروه دین‌پژوهی نیز ناگزیر در عرصۀ فعّالیّت‌های خود،کار و فعّالیت فرهنگی را برای نفوذ در لایه‌های زیرین جامعه و یافتن پایگاه اجتماعی استوار باید اولویّت بخشد.
نقد و انتقاد مختصر من به این انجمن و گروه،ضعیف‌بودن ریشۀ مردمی و عدم شناخت نسبی توده‌های مردمی از افکار و آرمان‌های این انجمن است. سطح تحصیلات و صنف شغلی افراد تشکیل‌دهندۀ این انجمن که نوعاً اساتید محترم دانشگاه و نخبگان فرهنگی هستند،نمایانگر شکاف طبقاتی و علمی و تحصیلی آنان با بدنۀ مردمی جامعه است.
به نظر من انجمن و به تبع آن گروه‌ها باید در آیین‌نامه‌ها و دستورالعمل‌های عضوپذیری خود ضمن تسهیل روند عضوپذیری از شرایط علمی و شغلی علاقه‌مندان به عضویت بکاهند ،تا بیشتر بتوانند افراد و طبقات پایین‌تر علمی و دانشگاهی از قبیل کارگران ،کشاورزان،معلّمان،بازاریان و حتّی بازرگانان متموّل و خیّران نیک‌اندیش را به منظور تحکیم پایگاه‌های مردمی خود به عضویت بپذیرد.تا این چنین در تنگنای مسائل مالی ناگزیر از لغو برنامه‌های پرهزینۀ خود نگردد.
البتّه دربارۀ پیشنهاد من حرف‌ها و بحث‌های نهفتۀ بیشتری هست،که از حوصلۀ این وجیزه فراتر است.

با احترام مجدّد: شفیعی مطهر