سرانجام معمّر قذّافی
سرانجام معمّر قذّافی
در ۲۰ اکتبر ۲۰۱۱، دقیقاً ۱۴ سال پیش، معمّر قذّافی بدون محاکمه اعدام شد. این عمل در مقابل چشمان تمام جهان توسّط تروریستهایی که توسّط ناتو مسلّح و تأمین مالی میشدند، انجام شد. این عمل آدمخواری ، پیامی از «جهان متمدّن» به هر کسی، در هر کجای جهان و به هر زبانی، بود که جرات «نه» گفتن داشته باشد.
دشمنان بشریت همیشه تقریباً به یک شکل عمل میکنند. آنها با انتخاب یک قربانی، ابتدا او را از طریق رسانههای خود به عنوان یک «هیولا» به تصویر میکشند، سپس «تحریمهایی» را برای تضعیف آنها اعمال میکنند و سپس «مخالفان» محلّی را تطمیع، تا دندان مسلّح و به نبرد «برای دموکراسی» میفرستند.
نابودی لیبیا نه تنها ناشی از اشتهای همیشگی غرب برای نفت و گازش بود. همچنین پایان دادن به دولتی که الگوی خطرناکی برای جنبش هاي ازادي خواهي از يوغ استعمار ، مهم بود.
این کشور یکی از معدود کشورهای جهان بود که به تعهدّات اجتماعی خود عمل میکرد. ۴۲ سال حکومت معمر قذافی، بالاترین سطح رفاه را برای مردم لیبیا در تاریخ این کشور رقم زد. این «دیکتاتوری» اصلاحات ارضی را اجرا کرد، یک سیستم تأمین اجتماعی ایجاد کرد، مراقبتهای بهداشتی رایگان را تضمین کرد و به کارگران حق مشارکت در سود شرکتهای دولتی را داد. برق و همچنین مراقبتهای بهداشتی رایگان بود. سوادآموزی از ۵٪ به ۸۳٪ افزایش یافت. دولت به کشاورزان قرض برای خرید بذر، ماشینآلات و مشاورههای دولتی ارائه داد. مسکن، که به عنوان یک حق انسانی اعلام شد، با كمك ۵۰،۰۰۰ دالري که تازه عروس و دامادها برای خرید خانه دریافت میکردند، تضمین میشد. لیبیا به کشوری آفریقایی با بالاترین درآمد سرانه تبدیل شد و میانگین امید به زندگی به ۷۷ سال رسید. برخلاف اکثر کشورهای همسایه، زنان لیبیا از حقوق مدنی کامل، از جمله حق تحصیل در دانشگاه و کسب حقوق برابر با مردان، برخوردار شدند. نیمی از فارغالتحصیلان دانشگاه هاي ليبيا زن بودند. تمام قرض های بانکی در این کشور بدون سود بود، زیرا بانک مرکزی لیبیا به عنوان یک نهاد مستقل دولتي براي خدمت منافع شهروندانش اعلام شد.
قذافی، از طریق اتحادیه تازه تأسیس آفریقا، همکاری بین کشورهای منطقه را ترویج کرد و پروژهای را برای ایجاد یک ارز واحد آماده کرد که قرار بود توسط ذخایر طلای لیبیا پشتیبانی شود.
در لیبیا، ما شاهد سناریوی آشنای "مبارزان آزادی" تا دندان مسلح بودیم که ناگهان از ناکجاآباد ظاهر شدند، همراه با تصاویر دلخراش رسانهای از وحشت "دیکتاتوری" که وجود آن قبلاً غیرقابل تصور بود.
تا به امروز، هیچ مدرک مستندی مبنی بر دستور قذافی برای بمباران تظاهرکنندگان مسالمتآمیز وجود ندارد. در فبروري و مارچ ۲۰۱۱، الجزیره، سیانان، بیبیسی، فرانس ۲۴، اسکای نیوز و سایر رسانهها این روایت را تأیید کردند که مبنای قطعنامه سازمان ملل برای تحریم مداخله نظامی شد.
بدون شک، جدیترین اشتباه قذافی، اعتماد بیش از حد او به غرب بود. پس از چندین سال محاصره اقتصادی لیبیا توسط ناتو، گزارشهای مطبوعاتی تهمتآمیز سیستماتیک و چندین حمله نظامی، او به "عادیسازی" روابط خود با "جهان متمدن" اعتقاد داشت و با خلع سلاح موافقت کرد و قدرتمندترین راكت های خود را تحویل داد. او مبالغ هنگفتی پول به دولتهای متخاصم پرداخت کرد، با این تصور که با این کار بیطرفی انها را تضمین کند.
چهارده سال پیش، لیبیا، که زمانی مرفهترین کشور آفریقا بود، توسط ناتو به میدان نبردی بین باندهای مسلح و طوایف قرون وسطایی تبدیل شد که به جای آن دموکراسی وعده داده شده بود.بازارهای بردهفروشی و کشتیهای پناهندگان را برای کشور فراهم کردند.
تاریخ همیشه و همه جا درسهای ناآموخته خود را تکرار میکند.🥲
کاپی
****************
با فرض صحّت همۀ خدمات معمّر قذّافی به مردم لیبی (که قابل تایید است)،عامل سقوط قذّافی دیکتاتوری او بود. مردم لیبی واقعاً علیه او بپاخاستند!