اصل شکم نیمهسیر و فکر مشغول
چند سطر از کتاب
اصل شکم نیمهسیر و فکر مشغول
هیچ وقت این نکته را فراموش نکنید:
«مردمِ شما بدجور به غذا احتیاج دارند و این مسئله اصلاً و ابداً شوخیبردار نیست».
اگر اوضاع مملکت تحت حکومتتان به قدری خراب باشد که مردم نتوانند غذای کافی برای خودشان و خانوادهشان روی میز یا سر سفره بگذارند، عاصی می شوند و فکر خطرناک یافتن جانشینی برای شما به ذهنشان خطور می کند. امّا اگر یک استاندارد زندگی حداقلّی برای آن ها فراهم کنید، خودشان را با آن تطبیق می دهند. از خاطر نبرید که شرایط اقتصادی عالی برای عامۀ مردم می تواند به اندازۀ شرایط اقتصادی بدشان خطرناک باشد.
مردم اگر دغدغۀ معاش نداشته باشند، فرصت می کنند کتاب و مطبوعات بخوانند و به این مسئله فکر کنند که اصلاً چرا باید تحت حکومت مستبدّانۀ شما زندگی کنند. پس سیاست شما باید از این قرار باشد: شرایط زندگی حداقلّی برای مردم فراهم کنید.
اجازۀ پیشرفت به اقلیّتی که بیش از این می خواهند بدهید (در عینحال مراقب باشید که از حد خاصّی، چه از لحاظ قدرت مالی و چه از نظر قدرت اجتماعی نگذرند) و مجازات شدیدی برای فعّالیّت های سیاسی در نظر بگیرید. البتّه به غر زدن مردم در اتوبوس و تاکسی و مغازۀ سلمانی کاری نداشته باشید. آن ها را دچار این توهّم می کند که از آزادی بیان برخوردارند و تاریخ نشان داده که عامۀ مردم آزادی بیان را به آزادی اندیشه ترجیح می دهند چون به ندرت با مقولۀ دوم سر و کار دارند!.
چگونه بر جهان حکومت کنیم ؟ (راهنمای دیکتاتور بلندپرواز)
اثر آندره دِ گیلوم ـ برگردان حسین یعقوبی ـ صفحۀ 99