اینترنت فضایی
اینترنت فضایی
چند دهه از ظهور پدیدهای به نام اینترنت میگذرد و حالا مردم سراسر جهان با چند کلیک و بیمعطلی میتوانند از وضع فرهنگ و اقتصاد و علم و تفریح و موسیقی یکدیگر مطلع شوند.
هر چند در ایران، سیاستهای فرهنگی دولت ها، کشور را به یک کشور ایزوله و غیرنرمال تبدیل کرده اما نباید این واقعیت را از یاد برد که ایران، کره شمالی نیست. نسلهای جدید و جوان میدانند که آن سوی حصار ایدئولوژی ها، مردم در دنیای آزاد چگونه زندگی میکنند.
در ایران ایزوله تحت حکومت، مسترکارت و آمازون و نتفلیکس نیست، اما جدیدترین برنامههای کامپیوتری، فیلمها و موسیقی های دنیای غرب، خواه ناخواه به دست جوانان ایران میرسد و این حجم وحشتآور فیلترینگ و مسدود کردن وبسایتهای اینترنتی، در عمل هیچ فایدهای به حال سیاستهای فرهنگی حکومت نداشته است.
وانگهی تمامی تکنولوژیهای فیلترینگ اینترنت، هر قدر هم که پیشرفته باشند تاریخ مصرف به خصوصی دارند و این چیزی است که سیاستگذاران فرهنگی نظام اسلامی در نظر نگرفتهاند.
خبر بد برای آن ها شاید این باشد که شرکت استارلینک در این اواخر مرحله نخست سرویس اینترنت فضایی را آغاز کرده است. هرچند تا کنون برای انجام آن کمتر از ۴۰۰ ماهواره در مدار قرار داده شدهاند اما در آینده این تعداد به ۸۰۰ ماهواره و در نهایت به ۱۲ هزار ماهواره خواهد رسید.
این تکنولوژی که در فاز نسخه بتا با سرعت دانلود حدود ۱۰ تا ۶۰ مگابیت در ثانیه (سرعت آپلود هم بین ۵ تا ۱۸ مگابیت بر ثانیه) فعال خواهد شد دیر یا زود، بار دیگر هر آنچه حکومتها برای فیلترینگ و محدودیت اینترنت رشته بودند پنبه خواهد کرد.
نکته جالب توجه این که پروژه استارلینک هنوز در فاز ابتدایی قرار دارد و در صورت اجرایی شدن فاز نهایی، سرعت تبادل دادهها به بالای گیگابیت خواهد رسید. اسپیسایکس و پروژه جهانی استارلینک، اگر طبق برنامه پیش برود، سوت پایانی خواهد بود بر فیلترینگ.
همان گونه که شلاق و حبس دهه شصت، در برابر ویدئو دوام نیاورد اینک با گذشت چند دهه و با ظهور تکنولوژیهای فضایی، حکومت ایران باید صدها و بلکه هزاران میلیارد تومان بودجهای را که برای فیلترینگ هوشمند و اینترنت پاک صرف کرده، هدر رفته تلقی کند.